การเฝ้าระวังไข้หวัดใหญ่:
ประสบการณ์จากสหรัฐอเมริกา
Influenza Surveillance: US experience Dr.
Joseph Bressee นำเสนอโดย Dr. Sonja Olsen, International
Emerging Infections Program (IEIP)
|
เรียบเรียงโดย เรียบเรียงโดย นพ. ครรชิต
ลิมปกาญจนารัตน์
ระบบเฝ้าระวังไข้หวัดใหญ่มีวัตถุประสงค์เพื่อติดตามแนวโน้มและใช้ในการวางแผนรักษาและป้องกันโรค
ติดตามภาระของโรคและประเมินผลกระทบของโครงการป้องกันโรค ติดตามสายพันธุ์ของไวรัสเพื่อวางแผนการผลิตวัคซีน
เฝ้าระวังการดื้อยาต้านไวรัสรวมทั้งสายพันธุ์ที่อาจผิดแปลกไปจากเดิม
การประยุกต์ใช้ข้อมูลเฝ้าระวังไข้หวัดใหญ่ประกอบด้วยการคัดเลือกสายพันธุ์ที่จะนำมาผลิตวัคซีน
ข้อแนะนำการใช้ยาต้านไวรัส การวางแผนทรัพยากรทางสาธารณสุข
การกำหนดนโยบายการป้องกันและควบคุมโรค การวางแผนเตรียมรับการระบาดใหญ่
และเป็นข้อมูลที่จะให้ความรู้แก่สื่อมวลชนและประชาชน
ตัวอย่างรูปแบบของการเฝ้าระวังไข้หวัดใหญ่ที่มีการดำเนินการอยู่ในสหรัฐโดยศูนย์ควบคุมโรคแห่งชาติ
(CDC) ในปัจจุบันประกอบด้วย การเฝ้าระวังทางห้องปฏิบัติการที่มีเครือข่ายในการเฝ้าระวังเชื้อไวรัสทั้งหมด
125 แห่งทั่วประเทศ การเฝ้าระวังเฉพาะพื้นที่โดยแพทย์และคลินิกจำนวน
2283 แห่งในผู้ป่วยนอกที่มารับการรักษาด้วยอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่เริ่มดำเนินการในปี
พ.ศ. 2540 ระบบเฝ้าระวังไข้หวัดใหญ่ในระดับมลรัฐโดยหน่วยระบาดวิทยาประจำรัฐเป็นรายสัปดาห์
การเฝ้าระวังโดยข้อมูลสถิติชีพรายงานการเสียชีวิตที่มีสาเหตุจากปอดบวมและไข้หวัดใหญ่ในเมืองทั้งสิ้น
122 แห่ง ระบบเฝ้าระวังการเสียชีวิตในเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี
โดยเริ่มต้นตั้งแต่ พ.ศ. 2548 และระบบเฝ้าระวังการรับผู้ป่วยเด็กไว้ในโรงพยาบาลด้วยโรคติดเชื้ออุบัติใหม่
ข้อจำกัดของระบบเฝ้าระวังในปัจจุบันคือยังไม่สามารถติดตามประเมินผลกระทบจากวัคซีนได้ง่ายดายนัก
นอกจากนี้ระบบยังไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปเช่น
การวางแผนเพื่อเตรียมรับการระบาดใหญ่และการวินิจฉัยเพื่อค้นหาไข้หวัดนกในคนอย่างทันท่วงทีจึงมีความจำเป็นที่จะต้องพัฒนาระบบเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่องต่อไป
<<back
|
