Current
Trends in Avian Influenza
John M Nicholls and J S Malik
Peiris
|
เรียบเรียงโดย เรียบเรียงโดย นายแพทย์รุ่งเรือง
กิจผาติ
เชื้อไข้หวัดใหญ่ชนิดเอเป็นสาเหตุของโรคไข้หวัดใหญ่ที่พบได้บ่อย
เชื้อไวรัสมีลักษณะที่จะเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติทางพันธุกรรมได้ง่าย
ในแต่ละปี พบการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมที่เรียกว่า Antigenic
drift ซึ่งก่อให้เกิด strain ใหม่ของเชื้อไวรัส ในรอบศตวรรษที่ผ่านมา
เกิดการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมอีกชนิดหนึ่งที่เรียกว่า Antigenic
shift ก่อให้เกิดการระบาดใหญ่ของโรคไข้หวัดใหญ่ (Pandemic
influenza) ถึง 3 ครั้ง ซึ่งเกิดจากเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่มีการ
reassortment ข้อมูลการเฝ้าระวังโรคพบว่า ไม่มีความแตกต่างของอัตราป่วยตายของผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่ในเขตร้อนและเขตหนาว
ปี พ.ศ. 2540 ทั่วโลกให้ความสนใจกับการระบาดของเชื้อไวรัสไข้หวัดนก
H5N1 ซึ่งสามารถติดต่อมายังมนุษย์ได้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541
จนถึง 2549 เชื้อไข้หวัดนก H5N1 ได้ระบาดอย่างต่อเนื่องรุนแรง
สามารถแบ่งเชื้อตามลักษณะทางพันธุกรรมที่แตกต่างกันได้ 2 กลุ่มใหญ่ๆ
(Clade) ได้แก่ ลักษณะที่พบในประเทศอินโดนีเชีย และลักษณะที่พบในประเทศเวียดนามและไทย
ปัจจุบันเชื้อไวรัสไข้หวัดนก H5N1ไม่จำกัดแต่ในภูมิภาคเอเซียเท่านั้น
แต่ได้แพร่ระบาดไปยังอเมริกากลาง และยุโรป การแพร่ระบาดไปยังภูมิภาคต่างๆของโลกน่าเชื่อว่าเกิดจากนกป่าที่บินไปยังที่ต่างๆ
การศึกษากลไกการติดเชื้อไวรัสไข้หวัดนก พยาธิวิทยา การปรับตัวของเชื้อไวรัสในระบบทางเดินหายใจมนุษย์และอวัยวะอื่นๆ
ยังเป็นเรื่องที่ต้องศึกษาวิจัยเพิ่มเติม สำหรับในเรื่องการปรับตัวเองของเชื้อไวรัสอาจอธิบายด้วยเรื่องโครงสร้างของ
sialic acid receptors ซึ่งปรากฎอยู่บน epithelial cells และ
alveolar pneumocytes และน่าเชื่อว่า cytokine TNF? มีความสำคัญกับพยาธิสภาพที่พบ
เนื่องจากพบ cytokine TNF? ปริมาณสูงในผู้ป่วยโรคไข้หวัดนก
<<back
|
